ఏది గొప్పది...

చావు దగ్గరైతే తెలిసొస్తుంది బ్రతుకు తీపి
కానీ
నువ్వు దూరమైతే నాకు తెలిసొచ్చింది ప్రేమ తీపి
దూరం మహా చెడ్డదా
లేక ఈ ప్రేమ మహా గొప్పదా అని తెలియకున్నది నాకు

నేను కన్న కలలన్నీ నీ రూపాన నిజమయాయి అనుకున్నాను
కాని కన్నులు దాటి బయటకి రానివే కలలని
నిత్యం కన్నిరుగా కరిగే నా కనులే నాకు చెప్పింది......

చిన్నదేదో....పెద్దదేదో......

నీతో ఉంటే గంటైయనా ఘడియలా గడిచేది
ఈ ప్రపంచంతో పనిలేదు అని పించేది అప్పుడు భ్రమించాను
జీవితం చిన్నదని
జగత్తు పెద్దదని.....

కాని నేడు
నీవు లేక కాలం కధలకున్నది
ప్రతి చోట నీ జ్ఞాపకాలే మేదులుతున్నవి
ఇప్పుడే తెలిసోచ్చెను
జీవితం పెద్దదని
ఈ జగత్తే చిన్నదని.......

శిలగా..........

చూస్తూ ఉన్నాను నిన్నలా
అది కాస్తంతలోనే మారింది నిన్నల
సరేలే దాచుకున్దాము కనురెప్పల్లో
చూసుకోవచ్చులే అనుకున్నా.....
కానీ అది కాలమే చూడలేని కలగా మారింది
అది తెలిసిన నేడు ముందుకి సాగక శిలగా మారింది....

ప్రయాణం....

ప్రతి ప్రయాణం మొదలౌతోంది,
ఇదే మరి ఆఖరి సారి ఔతుందని,
నా ప్రతి ప్రయాణం మొదలౌతోంది,
నే వెతికే నా గమ్యం కోసం,
నను విడిచే నా పరధ్యానం కోసం,
నిను కలిపే ఒక తీరం కోసం,
మది నెంచి, శ్రుతి నుంచి,
వినిపించే, ఒక రాగం కోసం,
నా ప్రతి ప్రయాణం మొదలౌతోంది...

నాకు మీ స్నేహం కావాలి....

నా ఒంటరితనానికి ప్రేమను పంచే అనురాగబంధం నీ స్నేహం.
నా జీవనప్రయాణంలో అలసిపోయి సేదతీరే ప్రతి మజిలి నీ స్నేహం.
బాధలు నిండిన నా చీకటి జీవితంలో ఆనందాల వెన్నెల నీ స్నేహం
పరిచాయలు ఎన్ని వున్న గుండెలో ప్రతిక్షణం వినిపించే స్పందన నీ స్నేహం.
నా ఆలోచనలకు, నా ఇష్టాలకు, నా చిరునవ్వులకు నిలువుటద్దం నీ స్నేహం.
ఏకాతంలో జారే కన్నీరు నీ స్నేహం.... బాధల్లో భుజంతట్టే ఓదార్పు నీ స్నేహం..

నన్ను క్షమించండి......

దేవుడు లేని ఆలయం లేదు...
కెరటం లేని సముద్రం లేదు...
శ్వాస లేని ప్రాణం లేదు...
నీ స్నేహం లేని నేను లేను...
నా ప్రియమైన శివ మరియు శ్రీదేవి...
నేను ఏమైనా తప్పు చేసి ఉంటె నన్ను క్షమించండి
దయచేసి నాతో మాట్లాడండి......

నే పలికే పదం నీ పేరు..........

ఈ చిరుగాలిలో నీ గానం ఓ పిల్లనగ్రోవిలా నన్ను కట్టిపడేసింది

ఆ అరుణోదయంలో ఓ కాంతిపున్జంలా నీ అందం నన్ను బంధించింది

నీ ఊహ ఆ సంధ్యాకాలం సమీపించకముందే నన్ను త్వరపడమంది

నా మనస్సు నిన్ను గైకొని మరులుగోలుపు మరులోకానికి చేరుకోమంది


కనులు మూసి నిదురిస్తుంటే కలలో నీ జ్ఞాపకాలు
కనులు తెరిచి చూస్తే కనుల ఎదుట నీ తలపులు

పదములు ఎన్నున్నా అనుక్షణం నే పలికే పదం నీ పేరు
వర్ణములు ఎన్నున్నా క్షణ క్షణం నాకు కనిపించేది నీ రూపము

ఒంటరిగా వెళుతున్నా నాతొనే ఉన్నావు అనుకుంటున్నా నువ్వు
ఎందరితో కలిసి ఉన్న నా తలపులలో విహరిస్తున్నావు నువ్వు

చెంతలేకున్నా నా కన్నులు ప్రతిక్షణం ఎదురుచుసేను నీకై
ఏమి అయిపోతనో తెలియకున్నా వేచి ఉన్నాను నీ పిలుపుకై

కరువు...కరువు

కంటికి నిద్ర కరువయ్యింది,
ఆశకి శ్వాస కరువయ్యింది,
మనసుకి మమత కరువయ్యింది,
వయసుకి వలపూ కరువయ్యింది,
నోటిమాటకు పాట కరువయ్యింది,
నటనమయూరికి ఆట కరువయ్యింది,
ఉదయానికి తూరుపు కరువయ్యింది,
హృదయానికి స్పందన కరువయ్యింది,
చూపుకు గమ్యం కరువయ్యింది,
రేపుకు ఆశ కరువయ్యింది,

నాలో ఏమున్నాలేకున్నా,నువ్వూ నీనవ్వూ ఎప్పటికీ నిలిచేవుంటుంది.
తరచి తరచి నానుండి ఎన్ని వెలికి తీసావు,మరెన్ని దూరంచేసావు !
కానీ....
ఇక నువ్వెంత తరచినా వచ్చేది మిగులున్న నీమీద నాకున్న ప్రేమే !!!

నా ప్రాణమైన నీకు

కమ్మగా పాడే కోయిలనడిగాను,

నీ తీయని మాటలతో నను మురిపించేది ఎపుడని ...

చల్లగా వీచే చిరుగాలిని అడిగాను ,

నీ చల్లని చూపుతో నను తాకేది ఎపుడని...

వర్షించే మేఘాన్ని అడిగాను ,

నీ నవ్వుల జల్లుల్లో నను తడిపేది ఎపుడని ...

హాయిని పంచే వెన్నెలని అడిగాను ,

ఆ వెన్నల్లో హాయిగా ఊసులడేది ఎపుడని ...

పరుగులు తీస్తున్న సెలయేటిని అడిగాను ,

నీ పరుగు నా కోసమేనా ? అని ...

నాలో ఉన్న నా ప్రాణమైన నీకు తెలిపాను ,

నీలో ఉన్న నీ ప్రాణం నేనేనని ,

నా దరి చేరమని ..... నను బ్రతికించమని ......